ก่อนอื่น....ปิดเทอมแล้วค่าาาาาา
 
me//ปรบมือรัวๆ 55555+  ปิดสองอาทิตย์ อุกรี้ดดดด <3
 
 
 
ถ้ามีเฟส จะพบว่าเราเวิ่นเว้อกับละครเวที มิวสิเคิล หลายเรื่องมาก
 
ตั้งแต่ สี่แผ่นดิน ทวิภพ ฟ้าจรดทราย จนล่าสุดก็ได้ ดู ข้างหลังภาพ แล้ว
 
เริ่มจากมิวสิเคิล ไปจบที่นิยาย กำลังหา ทวิภพกับ ฟ้าจรดทรายแบบนิยายอยู่ XD
 
 
 
 
ตอนแรกเราไม่ได้อะไรเท่าไหร่กับ ข้างหลังภาพ เพราะว่าดูแล้ว ออกแนวรักต่างวัยมากไปนิส...
 
แต่ฟังมิวสิเคิลแล้วก็อยากอ่านใช่มะ 555+
 
 
 
 
 
จำได้ว่าเคยเห็นตอนเด็กๆว่าเคยเห็นอยู่ในบ้าน แต่ตอนนั้นเราไม่อยากอ่าน
 
มาวันนี้เลยไปรื้อตู้หนังสือ หามาอ่าน (หาไม่เจอ ต้องให้แม่มาช่วยอีกรอบ XD)
 
 
 
 
สปอยเล็กๆ(หรือไม่เล็ก?)
 
 
 
 
 
 
อ่านไปได้ครึ่งเล่ม ถึงตอนที่คุณหญิงกับเจ้าคุณ กลับเมืองไทย
 
แล้วก็หยุดไป ช่วงสอบ อ่านหนังสือสอบ Y-Y
 
เมื่อบ่ายวันนี้ก็สอบเสร็จ
 
 
กลับบ้านมานั่งอ่านที่เหลือ....
 
 
 
ครึ่งเล่มแรก....
 
เห็นแต่ความสวยงามของธรรมชาติ ความเยาว์วัย งานเทศกาล และความรัก....
 
ได้เห็นมุมมองของ "ความผาสุก"
 
 
 
...การมีความผาสุกที่ไร้ความรัก คงจะดีกว่าการใฝ่ฝันกังวลถึงความรัก ด้วยปราศจากความผาสุก...
 
 
 
อ่านแล้ว รู้สึกว่าจะมีความสุขกับชีวิตได้ง่ายขึ้นไหมคะ พอใจกับสิ่งที่มี
 
ดีกว่าการไขว้ขว้าอยากได้อะไรที่เรายังไม่มี.....
 
 
 
 
 
ครึ่งเล่มหลัง....
 
 
 
ฟังจากมิวสิเคิล จะมีท่อนที่บอกว่า
 
 
 
"...เมื่อคนหนึ่งได้หายไป แต่อีกคนยังหายใจ ด้วยความอาลัยอยู่เสมอ..."
 
 
 
ก็คิดว่าคงไม่ happy ending หรอก
 
แต่พอมาอ่านๆไป.....น้ำตาซึม.......ร่วงเผาะๆ เลยทีเดียว Y-Y...............
 
 
 
แล้วก็ลองคิดๆดู......
 
อ่านไปหลังๆก็เริ่มกลัวแทนคุณหญิง......
 
ตอน นพพร บรรยายความห่างกัน ความรู้สึกที่มันเลือนไป.....
 
 
 
คิดว่า ผู้ประพันธ์ เขียนให้เรามองเห็นในมุมมองของทั้งนพพร และคุณหญิงไปพร้อมๆกัน....
 
รู้สึกได้ว่าคุณหญิงพยายามจะสื่อความคิดถึงไปทางจดหมาย...
 
รู้สึกได้ว่านพพรต้องการคำว่ารัก เพื่อให้รู้ว่าไม่ได้คิดไปคนเดียว....
 
พอเริ่มห่าง ก็เริ่มเห็นใจคุณหญิง....จะให้บอกรักไปหรือ...ก็คงไม่ใช่.....
 
 
 
 
ตอนเจ้าคุณเสียชีวิต ตามประสาคนอ่านก็แอบดีใจเล็กๆ
 
รู้สึกว่ามีอนาคตให้กับคุณหญิงกีรติได้มีโอกาสเปิดใจให้กับนพพร.....
 
คิดไปว่าลึกๆ....เธอก็คงแอบวาดฝันอะไรเอาไว้......
 
แต่อ่านต่อไป ก็เห็นว่า ความรู้สึกในภายหลัง....คงเหลือแต่ความรู้สึกของคุณหญิงคนเดียว...
 
 
 
นพพรถอดใจไปแล้วจริงๆ.....(ซึ่งก็คงไม่ผิดอีกเช่นกัน......
 
ในเมื่อหกปี ที่ห่างกัน และการที่รู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายเฝ้ารอเพียงฝ่ายเดียว)
 
 
 
ตอนนพพรบอกข่าวจะแต่งงานกับคู่หมั้น.....
 
ไม่เข้าใจจริงๆว่าคุณหญิงไม่น้ำตาไหลได้อย่างไร......
 
ขนาดเราอ่าน ยัง............
 
 
 
 
ตอนคุณน้ามาบอกข่าวคุณหญิงป่วยให้นพพรรู้
 
ว่าคุณหญิงเพ้อ ถึงตอนอยู่ที่ญี่ปุ่น เพ้อเรียกชื่อท่านเจ้าคุณ กับนพพร หลายต่อหลายครั้ง
 
 
.....อย่าไปตามนพพร อย่าไปรบกวนความสุขของเขาเป็นอันขาด.....
 
 
อ่านแล้วรู้สึกถึงอะไรหลายๆอย่าง.....
 
 
 
 
 
ยิ่งพอนพพรกลับมาเยี่ยม แล้วคุณหญิง รีบให้น้องสาวช่วยแต่งตัวให้สวยที่สุด
 
 
....จงช่วยชุบพี่ให้งามอีกซักครั้งหนึ่ง ก่อนที่พี่จะตาย....
 
 
แค่ได้ยินก็จะสะอื้นแล้ว......
 
 
 
สภาพห้องนอนคุณหญิงที่ยังคงสวยงาม....
 
ในสายตาของคนที่รัก ไม่ว่ายังไงก็อยากจะยังดูสวยงาม....
 
 
ส่วนประโยคอันโด่งดังนั้น....
 
.....ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่า ฉันมีคนที่ฉันรัก.....
 
 
เรามองว่า จริงๆแล้ว นพพรก็น่าจะคงรักคุณหญิงอยู่.....แหละมั้ง............
 
เลยเป็นเรื่องน่าเศร้า ที่ไม่สามารถแสดงความรู้สึกของตัวเองออกไปได้ จนถึงอวสานของชีวิต....
 
 
 
 
ถ้าลองคิดว่ามีทางออกที่ดีกว่านี้ไหม......เราเองก็นึกไม่ออกเช่นกัน........
 
ถ้าคุณหญิงบอกว่ารักนพพร เรื่องคงเปลี่ยนไป....ในทางที่คาดเดาไม่ได้เช่นกัน....
 
ความรักของสองคนนี้ มันจะเป็นไปได้หรือ??
 
เราเชื่อว่าสิ่งที่ประพันธ์ออกมา สวยงามที่สุดแล้ว.........
 
 
 
 
 
พอรู้ตอนจบ ได้กลับมาฟังละครเพลงอีกครั้ง.......
 
 
 
 
 
ถ้าเลือกได้ คุณหญิงจะอยากพบ อยากรักนพพร แล้วมีจุดจบแบบนี้ไหม.....
 
คงไม่มีใครตอบได้....
 
 
 
 
แต่จากการมาลองฟัง มิวสิเคิล อีกครั้ง....
 
 
ถึงแม้จะรู้ว่าจุดจบน่าเศร้าแค่ไหน..... แต่เรื่องราวก่อนหน้านี้ก็เป็นสิ่งที่สวยงาม......
 
 
เรายังคงยิ้มได้......เมื่อนึกถึงการพบกัน ครั้งแรก ของ ทั้งสอง ที่สถานีรถไฟ.....
 
 
การออกไปพายเรือเล่นของคุณหญิงกับนพพร....
 
 
การเดินทางขึ้นไปยังเขามิตาเกะ.....จุดเริ่มของความรักของเขา....และเธอ.........
 
 
เมื่อนึกถึง มันก็เป็นภาพที่เต็มไปด้วยความสุข ความอิ่มใจ.....แม้จะเป็นอดีตก็ตาม.......
 
 
 
 
 
ขอบคุณ "ศรีบูรพา" ที่ประพันธ์ "ข้างหลังภาพ"ออกมาให้เราได้เปิดมุมมองโลกใหม่ๆ...
 
ขอบคุณ "บอย ถกลเกียรติ " ที่ทำให้เราอยากรู้จัก"ข้างหลังภาพ" มากกว่าที่เป็นอยู่
ทำให้เราเห็นภาพบทประพันธ์ได้ง่ายขึ้น
 
ขอบคุณอดีต ที่ทำให้เรามีปัจจุบัน ถึงแม้อดีตบางอย่างอาจจะไม่สวยงาม แต่ก็มีคุณค่าเสมอ
 
 
 
 
 
เอนทรี่นี้ อาจจะเป็นความคิดมุมมองของเรา
 
เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่อง ที่อ่านแล้วรู้สึกว่าได้แนวความคิดใหม่ๆขึ้นมาเยอะเลย
 
อยากเขียนเอาไว้ ว่าเราเคยคิดอะไรยังไงบ้าง.... :)
 
ผิดถูก เหมาะไม่เหมาะยังไง ก็บอกได้กันนะคะ
 
 
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ ^^
 
 

edit @ 11 Oct 2012 22:45:11 by -:+Hell whalE+:-

Comment

Comment:

Tweet

เรื่องนี้อ่านแล้วเศร้าแบบซึมลึก
คู่กรรมอ่านแล้วน้ำตาพราก ๆ
เป็นคนอินกับนิยายมากกว่าค่ะ

#13 By แจม on 2012-10-27 20:32

ไม่เคยดูละครเวทีแบบนี้เลยค่ะ นิยายแบบนี้ก็ไม่เคยอ่าน sad smile อ่อ...ฟ้าจรดทรายเคยอ่านแต่อ่านไม่จบ จำได้ว่าต้องอ่านนิยายเพราะต้อช่วยเพื่อนเขียนบทละครเวทีที่โรงเรียน 555 เดี๋ยวงานหนังสือจะลองไปดูดีกว่าว่ามีนิยายข้างหลังภาพขายรึเปล่า big smile

#12 By โอโคะ(จัง) on 2012-10-18 22:58

@loilanlom me//พยักหน้าเห็นด้วย
หลายๆอย่างมันเปลี่ยนไป ห่างกันตั้งหกปี....
เป็นเรื่องเศร้าของทั้งคุณหญิงและนพพร.. Y-Y
@porglon วันนั้นที่อ่านก็ตาบวมเลยค่ะ เปิดยูทูปดูเบื่้องหลังละครเวที พอฉากหลังๆ ก็น้ำตาไหลต่อ TT-TT
@tumsing *w* ลองหามาอ่านสิคะ
มันเป็นหนังสือนอกเวลาสมัยก่อน หลายวันก่อนไปดูที่ kinokuniya เล่มละร้อยเอง o.O! แปลกใจมาก
@bordinmee  ตอนอ่านก็ไม่รุ้ว่ามีหนังเรื่องนี้ค่ะ
แต่เอามาคุยกับพี่สาว พี่เค้าก็บอกว่า ตอนนั้นเค้าอ่านไม่ทัน เลยไปซื้อหนังมาดูแทน เคนน่ารักกก 555+

#11 By -:+Hell whalE+:- on 2012-10-17 12:00

"จงช่วยชุบพี่ให้งามอีกซักครั้งหนึ่ง ก่อนที่พี่จะตาย" ประโยคนี้คลาสสิคมากครับ ภาพเวอร์ชั่นเคน คาร่าลอยเข้ามาในหัวเลย 

#10 By bordin on 2012-10-16 21:16

sad smile บรรยายซะอยากไปซื้อมาอ่านเดี๊ยวนี้เลยอ่ะHot!  โฮ่ๆ
หนังเรื่องนี้เล่นเอาร้องไห้เลยครับ
ความรักของนพพรเป็นความรักในวัยหนุ่มด้วยอ่ะนะ
พอรักเขาก็อยากให้เขารักตอบ
เลยรวดเร็ว ร้อนแรง แล้วก็ราไป
ก็นะนานขนาดนั้น แล้วฝ่ายชายก็ออกไปเจอสิ่งใหม่ๆอยู่ตลอดด้วย
ต่างจากคุณหญิงที่เพิ่งจะมีนพพรเป็นรักแรก
ตอนเป็นผู้ใหญ่แล้ว   ก็เลยเย็นชื่น เซาะลึกกว่า
แล้วคุณหญิงก็เข้าใจสภาพของนพพรด้วยว่าเปลี่ยนไปอย่างไร
แต่ ได้ลองรักสักครั้งมันก็คุ้ม สิ่งสำคัญคือ
" ให้มันตราตรึงอยู่ในใจเผื่อไปถึงวันลาจาก "

#6 By ลอยลมเล่น on 2012-10-14 12:16

@nirankas ต้องลองซักครั้งค่ะ >< แล้วแทบจะเสพติดเลย 5555+
@prang-are ตอนเรียน หนังสือนอกเวลาเป็นเรื่อง เจ้าหงิญ ค่ะ เลยรู้สึกพลาดอะไรไป 5555+
เราก็ไม่มีประสบการณ์อะไรแบบนั้นนะคะ แต่เป็นคนอินละคร นิยาย ง่าย XD
คู่กรรม....ไม่เคยอ่าน แต่ดูเป็นละคร ก็น้ำตาร่วงเหมือนกัน...
@chaoss >< เพลงเพราะทุกเพลงจริงๆค่ะ <3
ไม่ได้ไปดูของจริง ยืมแผ่นเพื่อนมา เพิ่งได้ฟังนี่เอง
แต่ฟังแล้วรักเลย รีบไปขุดหนังสือมาอ่านนี่แหละค่ะ *w*
@annii2ann  me//ตั้งใจรับดาว *w*
หามาอ่านดูค่ะ อ่านแล้วอิ่มใจจริงๆ ถึงจะจบไม่happy ก็เถอะค่ะ *w*bbb

#5 By -:+Hell whalE+:- on 2012-10-14 11:07

แว้บมาอ่านเอนทรี่นี้แล้วอยากอ่านข้างหลังภาพมาก >< *ปาดาวไป*
Hot! Hot! Hot!

#4 By anniiannz on 2012-10-14 08:53

เราว่าเพลงจากเรื่องนี้เพราะทุกเพลงเลย(≧∇≦) ชอบที่นพพรร้องตอนคุณหญิงกลับเมืองไทยไปว่า
'เคยตั้งคำถามในความอ้างว้าง เมื่อไม่มีรักจะทำอย่างไร? คำตอบคือฉันต้องก้าวต่อไป...แม้หัวใจ จะตายทั้งเป็น'
มาก คือเข้าใจเลยว่ามันเป็นความรู้สึกอกหักครั้งแรกที่เจ็บปวดมากๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปความรู้สึกนพพรก็เปลี่ยนไป กลายเป็นว่ามีแค่คุณหญิงคนเดียวที่ยังรักอยู่..
แต่เราเชื่อว่าส่วนนึงที่คุณหญิงชอบนพพรก็เพราะความใกล้ชิด+เกือบๆจะขึ้นคานอยู่แล้ว ก็เลยหวั่นไหวไป คงจะเป็นประมาณรักแรก(?)มั้ง แต่เพราะเธอไม่ได้ข้องแวะจริงจังกับคนอื่ยอีก ความรักก็เลยมั่นคง จำได้ว่าตอนไปดูไม่ได้ร้องไห้ เพราะดูรอบดึกเลยง่วงนอน- - แต่มาฟังเพลงย้อนหลังแล้วน้ำตาไหลเลยอ่ะ 555

#3 By iWater on 2012-10-13 21:43

เราอ่านเรื่องนี้เพราะมันเป็นหนังสือนอกเวลา
แต่อ่านแล้วไม่อิน...เพราะไม่เปิดใจรับมัน sad smile
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
ถ้าถามว่าเรื่องนี้ให้อะไรมั้ย เราว่ามันให้เยอะนะ
แต่ส่วนมากจะให้ข้อคิดเรื่องความรักแบบชู้สาว
ซึ่งเราไม่เคยมีประสบการณ์ เลยไม่อินตาม
พวกหัวใจแล้งประหนึ่งทะเลทรายก็งี้แหละ 555
นิยายดีๆบ่อน้ำตาแตกอีกเรื่องก็ คู่กรรม เลยค่ะ
Hot! Hot! Hot!

#2 By galpper on 2012-10-13 21:06

ไม่เคยดูละครเวทีเลยแฮะ
น่าดูเหมือนกันนะ
สอง ฮ่าๆๆ
big smile big smile big smile Hot! Hot! Hot!

#1 By Nirankas on 2012-10-12 06:19